Η καθημερινή επαφή με το νήμα της ζωής των άλλων, την ευθύνη, το σώμα και το όριό του έχει διαμορφώσει βαθιά την ταυτότητά του. Την ίδια στιγμή, είναι εξίσου ξεκάθαρο πως δεν θα μπορούσε να μην είναι και καλλιτέχνης. Η ζωγραφική λειτουργεί για εκείνον σαν δεύτερη αναπνοή: ένα ξέσπασμα χρωμάτων που καταλαγιάζει όσα σκέφτεται και βιώνει μέσα στη διπλή του ζωή.

Η έκθεση “Προσωρινή Αθανασία” παρουσιάζει το έργο του ως ένα πεδίο όπου το φως, η μνήμη και η ανθρώπινη ευθραυστότητα συνυπάρχουν διακριτικά αλλά ουσιαστικά. Η ιδιότητά του ως πνευμονολόγος δεν γίνεται θέμα ούτε εικαστικό εργαλείο· λειτουργεί υπόγεια, ως εσωτερική γνώση του ορίου. Παράλληλα, η καλλιτεχνική του ταυτότητα παραμένει καθαρή: η ζωγραφική του δεν εξηγεί, αλλά νιώθει.

Τα αυτόφωτα έργα με νέον, τα απαλά αλλά έντονα περάσματα χρώματος, οι παιδικές γραμμές, τα νησιά, η Coca-Cola, η αισθητική ενός πίνακα του ’80 σε χώρο αναμονής — όλα συγκροτούν μια μνήμη οικεία, σχεδόν προσωπική. Εικόνες που μοιάζουν να έχουμε ξαναδεί χωρίς να θυμόμαστε πού· έργα που συναντά το βλέμμα όταν περιμένει μια απάντηση ή διασχίζει έναν διάδρομο κλινικής. Στο χέρι του Σπυρόπουλου το φως γίνεται περισσότερο από φωτισμός: γίνεται ίχνος ζωής.

Το νέον εδώ δεν εντυπωσιάζει· λειτουργεί ως σιωπηλή συνθήκη. Τα έργα ενεργοποιούνται όταν τα επιλέξει ο θεατής — η θέαση γίνεται συμμετοχή και χρόνος. Η προσωρινή αθανασία δεν αφορά μόνο τη νίκη πάνω στη φθορά, αλλά τη στιγμή που το έργο υπάρχει επειδή κάποιος το φωτίζει. Μια πράξη επιλογής.

Στο σύμπαν του υπάρχει κάτι οικείο και ταυτόχρονα παλιομοδίτικο: μορφές και μικροί ήρωες ενός προσωπικού, pop παρελθόντος εμφανίζονται σαν συνοδοί που ζητούν απλώς να τους κοιτάξεις. Όπως ένας γιατρός που δίνει ελπίδα γνωρίζοντας ότι κάθε ελπίδα είναι από τη φύση της προσωρινή.

Σήμερα, το σύστημα υγείας λειτουργεί στα όριά του. Οι γιατροί κινούνται ανάμεσα στη ραγδαία εξέλιξη της επιστήμης, που συχνά αντιμετωπίζεται σαν νέα μορφή πίστης, και στις εξωπραγματικές προσδοκίες μιας κοινωνίας που τους αποδίδει χαρακτηριστικά παντοδυναμίας, το λεγόμενο God syndrome. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η ζωγραφική του Σπυρόπουλου γίνεται τρόπος ισορροπίας: μια ήρεμη μετάφραση της εμπειρίας σε εικόνες.

Αν ο γιατρός δίνει χρόνο, ο καλλιτέχνης τον μετατρέπει σε διάρκεια. Και ο Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος, μέσα από αυτή την ισορροπία δύναμης και ευαισθησίας, μοιάζει να συνομιλεί με κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο — μια φωνή του κόσμου που αγγίζει το όριο του θείου και μας θυμίζει, ή μας ρωτά, προς τα πού πηγαίνουμε.

Λένα Σιμώνη
Curator Εικαστικός