20. Ευθραυστότητα

Κώστας Σπυρόπουλος: Επιστήμων και Πολυμήχανος Καλλιτέχνης

Η έκθεση “Unveiled fragility” Η πρόθεση είναι να μεταφέρει ένα μήνυμα ελπίδας για μια ανθρωπότητα ελεύθερη να εκφράσει την επιθυμία της για ελαφρότητα, χωρίς φόβο να δείξει τις αδυναμίες της. Η ζωγραφική, η γλυπτική και οι εγκαταστάσεις σε διαφορετικές αποχρώσεις, γλώσσες και τεχνικές θα ενσωματωθούν στην αριστεία του εκθεσιακού χώρου, που συνδέονται με ένα διαφανές νήμα που ενώνει επίσης τον χρήστη, τους καλλιτέχνες και τους χώρους, με στόχο να δώσουν φωνή στις έννοιες που προκαλούν τα έργα τέχνης και που προορίζονται να αντηχούν για πάντα.

 «Από τη δημιουργία του, ο άνθρωπος παράγει πολιτισμό όπως η αράχνη υφαίνει τον ιστό της. Ο ιστός της αράχνης δεν αποτελεί κίνδυνο για το οικοσύστημα, ενώ ο ανθρώπινος πολιτισμός, κατά πάσα πιθανότητα, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στο οικοσύστημα. Η φιλοσοφία, η τέχνη και η επιστήμη είναι τα μόνα μέσα που έχουμε για να αποτρέψουμε κάτι τέτοιο».

Με αυτά τα λόγια ο Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος παρουσιάζεται στον κόσμο, ένα απόσπασμα που συνοψίζει σε λίγα αλλά ουσιαστικά αποσπάσματα τη σκέψη του Έλληνα δασκάλου, ο οποίος εναποθέτει τυφλή πίστη στην τέχνη. Στην πραγματικότητα, ελπίζει ότι σε μια όχι πολύ μακρινή εποχή θα είναι ο ίδιος ένας προάγγελος μιας αποφασιστικής αλλαγής χάρη στον βασικό ρόλο που διαδραματίζει ο καλλιτέχνης, συγκρίσιμος με έναν αγγελιοφόρο στον οποίο έχει ανατεθεί το λεπτό καθήκον να συμβάλει στην κατανόηση του ανθρώπου και του περιβάλλοντος στο οποίο ζει. Παθιασμένος με τη φιλοσοφία και την επιστήμη, ο Σπυρόπουλος γοητεύεται ιδιαίτερα από την ιατρική, την οποία θεωρεί ως μια επιτυχημένη προσπάθεια του ανθρώπου να διορθώσει το αποτυχημένο πείραμα του Θεού, έχοντας κάνει τον πόνο πιο υποφερτό, τον θάνατο πιο μακριά και τη ζωή, γενικά, λιγότερο οδυνηρή.

Η αναφορά στο θείο και η παρουσία καλυμμένων συμβόλων και αναφορών είναι επαναλαμβανόμενα στοιχεία στην παραγωγή του Κώστα Σπυρόπουλου, ο οποίος τα ξαναδουλεύει σε ένα pop style, ένα καλλιτεχνικό κίνημα από το οποίο αντλεί ξεκάθαρα τα χρώματα, αλλά και την προκλητική και συνάμα χιουμοριστική γλώσσα με την οποία αντιμετωπίζονται τα θέματα. Από όλες τις μορφές έκφρασης, προτιμά την τέχνη για την απροθυμία της να δώσει απαντήσεις, μετατοπίζοντας μάλλον την προσοχή του κοινού σε θέματα και γεγονότα που ο καθένας, με βάση το δικό του κριτικό πνεύμα, είναι σε θέση να ερμηνεύσει.

 Μαρτίνα Σκαβόνε
Ιστορικός τέχνης